U okviru nastavnih aktivnosti na predmetu Dinamički geometrijski koncepti i parametarski dizajn, koje se realizuju na Arhitektonskom fakultetu Univerziteta u Sarajevu, organizovana je terenska nastava u Konjic pod vodstvom višeg asistenta Harisa Handžića. Cilj terenske nastave bio je upoznavanje studenata sa savremenim pristupima parametrizacije arhitektonskog oblikovanja, kao i sa odnosom između tradicionalnog zanatstva, kulturnog naslijeđa i savremenih arhitektonsko-dizajnerskih praksi.
Tokom posjete studenti su obišli Muzej drvorezbarstva Konjic, čiji je arhitektonski koncept oblikovao arhitekta Emir Salkić. Poseban fokus stavljen je na analizu parametarskih principa primijenjenih u oblikovanju enterijera objekta.
Studenti su se tom prilikom upoznali i sa tradicijom konjičkog drvorezbarstva, koje je 2017. godine upisano na UNESCO-vu Reprezentativnu listu nematerijalne kulturne baštine čovječanstva. Konjičko drvorezbarstvo predstavlja jednu od najznačajnijih zanatskih tradicija Bosne i Hercegovine, prepoznatljivu po ručno obrađenim ornamentima i specifičnom vizuelnom identitetu koji se prenosi generacijama.
Historijski razvoj zanata posebno je intenziviran u periodu austrougarske uprave krajem 19. stoljeća, kada dolazi do institucionalizacije zanatskog obrazovanja i razvoja drvoprerađivačkih radionica u Bosni i Hercegovini. Između dva svjetska rata u Konjicu je djelovalo čak 39 drvorezbarskih radionica i zanatlija, dok su nakon Drugog svjetskog rata tradiciju nastavile održavati svega dvije porodice – Nikšići i Mulići – koje su imale ključnu ulogu u očuvanju kontinuiteta ovog zanata do savremenog perioda.
U nastavku terenske nastave studenti su posjetili stambeni objekat arhitekte Andrije Čičin-Šaina u Konjicu, gdje su analizirani principi modernističkog arhitektonskog projektovanja, odnos objekta prema topografiji i kontekstualne karakteristike arhitekture druge polovine 20. stoljeća na prostoru Bosne i Hercegovine.
Terenska nastava završena je obilaskom ARK D-0 (Titov bunker), jednog od najznačajnijih objekata vojne infrastrukture bivše Jugoslavije. Kompleks, građen u periodu hladnog rata kao atomsko komandno sklonište, prostire se na približno 6.500 m² i nalazi se oko 280 metara unutar planinskog masiva. Objekat je projektovan da omogući autonomni boravak za približno 350 osoba tokom šest mjeseci, uz sisteme za proizvodnju električne energije, vodosnabdijevanje, telekomunikacije, dekontaminaciju, konferencijske prostorije, kuhinjske kapacitete i stambene jedinice za vojni i politički vrh tadašnje države. Prema dostupnim podacima, bunker je projektovan da izdrži nuklearni udar jačine do 20 kilotona.
Kroz interdisciplinarni pristup nastavi studenti su imali priliku sagledati povezanost između digitalnih metoda projektovanja, tradicionalnih zanatskih tehnika, kulturnog naslijeđa i arhitektonske prakse, čime je terenska nastava dodatno doprinijela razumijevanju savremenih procesa arhitektonskog oblikovanja u lokalnom i regionalnom kontekstu.
